MISSunderstood: PROLOGUE

Ano pa nga ba ang magagawa ko? I was left with no choice. Ang alam ko lang kailangan kong gawin to, kailangan kong iwan ang pag-aaral ko dito. Kasama na ang mga kaibigan ko, itong bahay kung saan ako lumaki, in short kailangan kong iwan lahat.

Paano ba naman kasi, kung kelan ako gagraduate saka pa aalis si mama papuntang abroad para magtrabaho. Hindi ko naman kayang buhayin ang sarili ko mag-isa dito. Kailangan ko tuloy pumunta kay lola sa probinsya para doon ipagpatuloy ang pag-aaral.

Kahit naman umangal pa ako, nakapagdesisyon na. Wala na akong magagawa.

Hinatid ako ni mama papunta kina lola. Tinatahak namin ang kahabaan ng North Luzon Expressway nang magpagdesisyunan naming tumigil muna sa Shell of Asia para kumain. Pagkatapos ay patuloy na kaming bumyahe papunta sa La Union.

Nakikita ko ang dagat mula sa bintana, ang napakadaming puno sa paligid, mga parte ng palayan sa kabilang parte ng kalsada, tanda na malapit na kami sa patutunguhan namin.

Sa haba ng byahe naming ay naisip ko na yata lahat ng posibilidad sa kung ano ang mga pwedeng mang-yari.

Ilang saglit lang, nakarating na kames a lugar. Dito na muna ako pansamantalang titira, dito na din ako gagraduate ng high school. Hindi naman siguro ako masyadong mahihirapan sa pag-aadjust dahil malapit naman ako kay lola, at dumadalaw na din kami dito madalas.

Maganda ang bahay, hindi ganoon kalaki, hindi din naman ganoon kaliit. Wala pa ring nagbabago since nung last time naming pagbisita dito. Hindi lang si lola ang makakasama ko dito sa bago kong bahay, dahil kasama din ang masayahin niyang kasambahay, si ate Pipay.

Next week na ang first day ng  klase, pakiramdam ko isa akong elementary pupil na sa unang pagkakataon ay papasok sa paaralan. Kaso hindi lang excitement ang nararamdaman ko. Kinakabahan din ako. Mixed emotions kumbaga.

Matatanggap kaya nila ako? May magiging kaibigan kaya ako? Pano na lang kung maging loner ako? Hindi ko yata kaya yun. Sino kaya ang unang makikilala ko?