Make-up Slip

Sinigurado ko munang kumpleto lahat ng mga gamit ko bago ako lumabas ng bahay. Stethoscope, bp apparatus, thermometer, small notebook, yung ballpen kong tatlo ang kulay, at iba pang paraphernalia. Tinignan ko ulit sa salamin ang itsura ko, atsaka ko iniayos ang apron na suot ko. Natuwa ako dahil maayos akong tignan sa puti kong uniporme. Isang oras kong plinantsa yung uniform ko kagabi para lang masiguradong walang gusot, nilinis ko din ng sabon at joy yung sapatos ko na mejo matagal nang naimbak sa bodega. Walang dahilan para mapagalitan ako ngayon at muling magkaroon ng make-up duty.

Sumakay na ako ng jeep, hawak hawak sa aking kamay ang isang piraso ng papel. Sa wakas maipapakita ko na din ang make-up slip ko, pruweba na wala akong kakulangan sa aking pagduduty bilang isang student nurse. Bibisita ako sa isang espesyal na tao, sa natatanging taong nagtulak sa akin na magpursigi at gawin ang mga bagay na hindi ko nagagawa noon.

Ngayon na lang ulit ako magpapakita sa kanya, nawalan din kasi ako ng oras dahil sa sobrang daming requirements ang kelangang ipasa at gawin sa eskwela. Kinakabahan ako. Ano kayang sasabihin niya sa akin? Pupurihin kaya niya ako?

Bumalik ulit sa akin ang alaala kung bakit kelangan kong ipasa ang piraso ng papel na ito.

Martes noon ng hapon nang pumasok akong hindi nakahanda sa kahit ano man. Pumasok akong wala sa katinuan, gutom, gusot ang uniporme at hindi kumpleto ang mga gamit, tuliro. Hindi na din ako nagkaroon ng sapat na oras para ayusin ang pusod ng buhok ko. Nagkaroon kasi ng malaking problema kaya ako nagmadaling pumunta. Hindi na sana ako papasok pero sabi noon ng aking nanay na hanggat maari ay hindi ako lumiban para makapagtapos ako sa oras.

Dumating ng late noon si binibining Bautista. Pagkarating niya ay agad niya akong napansin. Susubukan ko sanang humingi ng paumanhin ngunit ako’y nabigla sa nang magsalita siya.

“Estudyante ba kita!? Ano sa tingin mo ang ginagawa mo?! Anong naisip mo para pumasok ng napaka dugyot, para kang sa kung saan lang nag-aaral!”

Hindi na ako nakapagsalita dahil lahat ng mga mata sa buong lugar ay nakatitig sa akin. Nagmamanman kung ako ang susunod kong gagawin at naghihintay kung ano ang isasagot ko sa babaeng nasa harapan ko.

“Ma’am magpapaliwanag po ako, si mama po kasi…”

Sinubukan kong magsalita kahit mejo nauutal pa ako, kahit halatang kinakabahan ang boses ko. Bago ko pa man matapos ang aking pagpapaliwanag ay nagsalita na ulit si binibining Bautista.

“Tingin mo papayagan kitang magduty ngayon? Saan ka nakakita ng nars na ganyan kaduming tignan?! Ano na lang ang sasabihin ng pasyente mo?! Magagawa mo ba yang trabaho mo pag ganyan ka kadumi!?”

Ang maingay na ospital kanina ay bigla na lang nagbago nang ang sigaw na lang ni binibining Bautista ang aking naririnig.

Makakapagtrabaho po ako kahit medyo gusot ang uniporme ko. Makakatulong po ako sa paggaling ng pasyente ko kahit hindi perpekto ang pusod ng buhok ko. Kaya ko pong maging desenteng nars kahit may kadumihan ang sapatos ko.

Pagpasensyahan niyo pa po, namatayan ako kanina ng nanay, isinugod ko siya sa hospital nang magising akong hindi na siya humihinga, pero wala na po akong nagawa. Wala na akong nagawa, hindi na sana ako papasok pero naalala ko ang tanging hiling ng aking nanay sa akin. Gusto ng nanay ko na maging isa akong nars balang araw. Nagmadali lang akong pumunta dito.

Ngunit bago ko pa man masambit ang mga salitang ito. Pinaalis na ako ng babaeng galit na galit sa akin palabas ng lugar. Hindi ko na alam ang eksaktong mga salitang binitawan niya ngunit ang alam ko lang, lahat ng tingin ay nasa akin habang ako’y naglalakad  palayo sa ward.

Nawalan ako ng magulang kaninang umaga dahil sa karamdaman ilang taon niyang pinasan. Ngayon nakatanggap pa ako ng balita mula sa kaklase ko na kelangan kong magduty ng sampung oras na may karagdagang kabayaran. Problema ko pa kung saan ako kukuha ng perang pambayad.

Nagpasya akong pumunta sa bahay ni Binibining Bautista para muling magpaliwanag. Sana pakinggan niya ako sa pagkakataog ito at bawiin niya ang make up duty na binigay niya sa akin.

“Manong sa tabi lang po.” Huminga ulit ako ng malalim bago bumaba ng jeep. Naglakad ako ng marahan at siniguradong hindi magugusot o matalsikan man lang ng putik ang uniporme ko. Iniayos ko ang suot kong cap atsaka nagpatuloy sa paglalakad. Mabilis akong nakarating, malapit lang kasi mula sa gate kung nasaan si binibining Bautista.

Ibinaba ko ang make-up slip ko sa puntod niya.

“Ma’am, hindi ka ba natutuwa at napakaayos ko nang tignan ngayon? Wala ng dahilan para mapahiya ako. Wala ng dahilan para magkaroon ulit ako ng deficiency. Masasabi mo na ngayon ma’am na modelo ako ng isang mabuting nars.

Kung sana naging mabait ka lang sa akin, kung sana pinakinggan mo man lang ang paiwanag ko, kung sana hindi mo ako pinahiya noong araw na ‘yon.

Sana wala ka dito ngayon. Sana nagagawa mo pa ang gusto mong trabaho. Sana masaya ka pa ngayon.”

***THE END***