MISSunderstood: Chapter 1

(Janine’s Point of View)

Salamat naman at nakasakay din ako. Tatlumpung minuto na yata akong naghihintay ng masasakyang jeep.  First day pa naman, haggard na kaagad ako. Palibhasa lunes na lunes kung kayat unahan sa pagsakay ang mga pasahero.

Ang tagal ko na ngang naghintay, namalas pa ako sa nasakyan ko. Puno na itong jeep, tigil pa ng tigil para magsakay ng pasahero. Anong akala naman ni manong driver, lata ng sardinas itong jeep niya? Pang sampuhan lang to ah, bat sumobra na sa dose ang nakaupo!

Magkano na ba ang pamasahe ngayon sa jeep? Hindi na ako aware, hindi na kasi ako nakakanood ng news, ilang price hikes na yata ang nagaganap ng hindi ako nai-inform. Pero sigurado ako na ang student fare ay may 20% discount. 120.00 per day ang baon na binibigay sa akin. Ok na yun, kaya ko ng pagkasyahin, sanay naman na ako e.

Kukunin ko na sana ang aking wallet para magbayad ng pamasahe nang mapansin kong wala lamang makapal ang bulsa ko. Saan naman kaya mapupunta yun? Panyo lang ang nandito. Binuksan ko ang bag ko para hanapin yung wallet. Sh*t wala rin dito.

“Naku, nasan na yun!?.....” 

Kinapa ko ulit ng isa pang beses ang bulsa ko para i-make sure kung natangahan ko lang kapain kanina, pero wala talaga yung wallet ko. Hinanap ko ulit sa bag ko, one more time, umaasa pa rin ako. Pero wala talaga. Unti unti na akong natataranta. Alam ko hindi na ako makakababa ng basta basta lang dahil nakalayo na ako mula sa pinagsakyan kong lugar.

Hindi ako mapakali at napansin kong unti unti na din akong pinagtitinginan ng mga pasahero ng jeep sa ikinikilos ko. Kailangan kong mag relax.

Dahil nga sa nakatingin sa akin ang mga ibang pasahero, nginitian ko na lang sila para sabihing walang problema. Pero sa isip ko, bwisit na bwisit na ako. Bakit ngayon ko pa kelangang marasanan to, badtrip naman oh.

“Miss, may problema ba?”

MISSunderstood: PROLOGUE

Ano pa nga ba ang magagawa ko? I was left with no choice. Ang alam ko lang kailangan kong gawin to, kailangan kong iwan ang pag-aaral ko dito. Kasama na ang mga kaibigan ko, itong bahay kung saan ako lumaki, in short kailangan kong iwan lahat.

Paano ba naman kasi, kung kelan ako gagraduate saka pa aalis si mama papuntang abroad para magtrabaho. Hindi ko naman kayang buhayin ang sarili ko mag-isa dito. Kailangan ko tuloy pumunta kay lola sa probinsya para doon ipagpatuloy ang pag-aaral.

Kahit naman umangal pa ako, nakapagdesisyon na. Wala na akong magagawa.

Hinatid ako ni mama papunta kina lola. Tinatahak namin ang kahabaan ng North Luzon Expressway nang magpagdesisyunan naming tumigil muna sa Shell of Asia para kumain. Pagkatapos ay patuloy na kaming bumyahe papunta sa La Union.

Nakikita ko ang dagat mula sa bintana, ang napakadaming puno sa paligid, mga parte ng palayan sa kabilang parte ng kalsada, tanda na malapit na kami sa patutunguhan namin.

Sa haba ng byahe naming ay naisip ko na yata lahat ng posibilidad sa kung ano ang mga pwedeng mang-yari.

AN APPLE A DAY KEEPS THE DOCTOR AWAY. BUT IF THE DOCTOR IS CUTE, FORGET THE FRUIT

     Sabi ko nung bata ako gusto kong maging doctor. Hindi ko din alam kung bakit, basta yun ang unang pumasok sa utak ko. Walang pagdadalawang isip, agad agaran. Sa ngayon, isa lang ang masasabi ko sa aking sarili: Nangarap na nga ako, yung mahal pa. Pero sa panahong ito, I can say na malapit lapit ko ng matupad ang pangarap ko. Pero malapit lapit na din akong tamaring mag-aral. Paunahan na lang sila.

     Syempre alam naman nating hindi nakukuha ang lahat ng bagay ng basta basta lang, kelangan din umeffort. Tiis-ganda kumbaga. May mga obstacles ka pang kelangang malampasan bago ka makarating sa finish line. Parang sa lovelife lang, hindi mo naman makukuha yung babaeng gusto mo pag hindi mo siya liligawan. Kasi pag ganun mo lang kadaling nakuha, malamang ganun mo din siya kadaling bitawan. Well, exemption na lang yung mga masyadong poging makalaglag panty talaga ang kagwapuhan na sila ang nililigawan.

Numero unong balakid sa aking pangarap ay pera. Oo, isa ako sa 99% ng mga Pilipinong araw araw piniprublema ang pera. Pumapangalawa lang yung problema ko kung saan kakain ng lunch. Iniisip ko pa lang yung tuition fee sa medicine school, dinudugo na ako. Exclusive pa yung pambayad sa mala-hollowblocks na mga libro at maletang malaki na kakailanganin mo pagdating ng revalidation.

     Pero kung aking titimbangin, mas madami pa ring dahilan kung bakit gusto kong i-pursue ang pagiging doctor.

At isa sa mga rason ay mga med students themselves. Exclusive ang pahayag na to sa lalaki lamang po. Hayaan mo na muna yung mga babae jan sa tabi. FOR MEN and X-MEN only. Tama, isali na din sa federasiyon yung mga dating lalaki.

Sa dalawang taon ko na pagpasok araw araw sa Martin de Pores building, marami rami na akong nakasabay sa cr este nakakasalamuhang med students. Meron yung:

Gitara

Bakit pa kailangan ng rosas
Kung marami naman ang mag-aalay sa'yo
Uupo na lang at aawit
Maghihintay ng pagkakataon
Hahayaan na lang silang magkandarapa na manligaw sa'yo
Idadaan na lang kita sa awitin kong ito
Sabay ang tugtog ng.... gitara

“Nakakatuwang isipin, dahil kahit pagod ako mula sa eskwela ay may libreng musikang nakakapawi ng kaunting pagod ang maririnig sa maikling byaheng tinatahak ko, ang byaheng dapitan, sampung minuto papunta sa aking bahay.

Kahit hindi natatapos, kahit wala sa tono, kahit accapela, okay na ako dun. Ngayon ko lang kasi naririnig ulit ang kinalakihan kong mga kanta. At mula pa sa isang walong taong gulang na bata.”

Make-up Slip

Sinigurado ko munang kumpleto lahat ng mga gamit ko bago ako lumabas ng bahay. Stethoscope, bp apparatus, thermometer, small notebook, yung ballpen kong tatlo ang kulay, at iba pang paraphernalia. Tinignan ko ulit sa salamin ang itsura ko, atsaka ko iniayos ang apron na suot ko. Natuwa ako dahil maayos akong tignan sa puti kong uniporme. Isang oras kong plinantsa yung uniform ko kagabi para lang masiguradong walang gusot, nilinis ko din ng sabon at joy yung sapatos ko na mejo matagal nang naimbak sa bodega. Walang dahilan para mapagalitan ako ngayon at muling magkaroon ng make-up duty.

Sumakay na ako ng jeep, hawak hawak sa aking kamay ang isang piraso ng papel. Sa wakas maipapakita ko na din ang make-up slip ko, pruweba na wala akong kakulangan sa aking pagduduty bilang isang student nurse. Bibisita ako sa isang espesyal na tao, sa natatanging taong nagtulak sa akin na magpursigi at gawin ang mga bagay na hindi ko nagagawa noon.