U

Tinatahak ko ang kahabaan ng Miguellin St. papunta sa tutuluyan kong bagong apartment. Hawak hawak ko ang isang malaking karton na pinaglagyan ng mga piling gamit ko. Kinailangan kong maghanap ng bagong malilipatan, nagkaroon kasi kami ng alitan ng may-ari ng dati kong inuupahan dahil sa bayaran.

1254. Unit U ang nakuha kong room. Iyon lang kasi ang libre noong nagcanvass ako ng apartment. Ilang minuto rin nang makarating ako sa building, binuksan ko ang gate at tinungo ang aking kwarto. Nasa ika-5 na palapag pa ito, may kataasan pero kinuha ko na din dahil malaki at hindi ganun kamahal. Ramdam ko na ang pagod at tagaktak na ang pawis sa buo kong katawan. Hinihingal na din ako. Pero kaunti na lang naman kaya nagpatuloy na ako sa pag-akyat. 

Pataas na ako sa ika-apat na hagdanan nang makita ko ang isang batang babae ang nakaupo sa tuktok ng mga baitang. Naglalaro siya ng manika. Nabaling ang atensiyon niya nang makita ako atsaka niya ako nginitian. Tila napawi ang pagod ko sa mala-anghel niyang ngiti kaya naman napangiti din ako sa kanya. Napakaganda niyang bata, at naging magaan agad ang loob ko sa kanya.

Habang pinagpatuloy ko ang paghakbang sa natitirang mga baiting ay tinanong ko ang bata.

“Hello, anong pangalan mo?”

“Jennifer po.” ang sagot niya, napakaamo ng kanyang boses.

“Ang ganda naman ng pangalan mo Jennifer, ilang taon ka na?” tanong kong muli.

“6 po.” agad naman niyang sagot sa akin.

Nang makarating ako sa taas ay napagpasiyahan kong tabihan muna ang bata at makipagkwentuhan.

“Pwede ba kitang tabihan muna Jennifer?” ang tanong ko sa kanya, tumango naman siya habang nakatingin sa akin. Umusod siya sa kanyang pagkakaupo para magkaroon ako ng espasyo.

Umupo ako sa tabi ni Jennifer.

“Sinong kasama mo dito Jennifer?”

“Si mama at si papa po.” 

Napakagaan talaga ng loob ko sa batang ito. Hindi man lang siya natakot sa akin kahit na ngayon lang niya ako nakita.

“Ano pong pangalan niyo?” ang tanong ng bata.

Naku, masyado na yata akong na-overwhelm sa pakikipag-usap sa kanya at hindi ko na nasabi ang pangalan ko. Mahilig talaga ako sa mga bata. Paborito kong kalaro ang mga pamangkin kong naiwan sa probinsya. Sobra ko lang siguro silang namimiss kaya naman nawiwili akong makipagkwentuhan kay Jennifer.

“Ah, ako pala si kuya John mo. Saan kayo nakatira dito?” ang mahinahon kong pagpapakilala sa bata. Kapag nakikipag-usap kasi ako sa mga bata ay napapasalita rin akong katulad nila. Mabagal, mahinahon at gumagamit lang ng piling piling mga salita.

Hindi nagsalita si Jennifer, tinuro lamang niya ang kwarto sa may dulo ng floor.

“Ah sa Y ba kayo?” tanong kong muli.

Tumango siya.

“Anong grade mo na Jennifer?”

Hindi sumagot ang bata. Tila nalungkot ito , saka tumingin sa baba. Alam ko na ang ibig sabihin nito. Para hindi na siya malungkot pa ay sinubukan kong ibaling ang atensiyon niya.

“Jennifer wala ka bang kalaro dito sa building?” tinanong ko ang bata.

Umiling siya, bakas pa rin sa mukha niya ang kalungkutan.

“Ako, pwede mong maging kalaro. Tulal bago ako dito, ikaw ang magiging una kong kaibigan. Okay ba yun?”

Ngumiti ang bata, na tila nagkaroon ulit ng sagot ang mga kahilingan niya.

“O sige, ganito Jennifer ha, kumatok ka lang dito sa kwarto ko pag wala kang kalaro, para  masamahan kita. Ipapasok ko muna itong mga gamit ko, tsaka nauuhaw na rin ako e. Ikaw, baka hinahanap ka na din ng mga magulang mo. Pumasok ka na muna sa inyo.”

“Okay po.” ang sagot ng bata at hindi matanggal ang napakalaki niyang ngiti sa mukha.

Tumayo na nga ako at pumasok sa kwarto ko bitbit ang mga gamit na nasa karton. Humiga muna ako upang magpahinga. Nang bumalik ako sa ulirat ay alas siyete na pala ng gabi. Sa sobrang pagod ko ay hindi ko namalayang nakatulog na ako. 

Nag-aayos ako ng mga gamit nang makarinig ako ng maingay na mga boses sa labas. Tila mag-asawang hindi nagkakaintindihan, nagsisisihan. Binuksan ko ang pintuan upang tignan kung ano ang nangyayari. May dalawang mag-asawang nagsisigawan habang naglalabas ng mga gamit mula sa kanilang kwarto. Tumingin ako sa itaas ng pinto at nakita ang “Unit Y”. Alam ko na agad na mga magulang iyon ni Jennifer. Kaya siguro siya malungkot ay laging nagkakaalitan ang kanyang mga magulang. 

Napansin ko ding tila huling mga gamit na iyon ng pamilya dahil nilock na ng lalaki ang pintuan saka dumiretso pababa ng hagdan, dala dala ang malaking foam ng kanilang kama. 

Nalungkot ako dahil hindi man lang ako nakapagpaalam kay Jennifer bago siya umalis. Agad sumagi sa isip ko na siguro kaya malungkot siya at hindi sumagot nang tanungin ko kung nag-aaral pa ay dahil alam niyang lilipat na sila ng bahay, marahil napilitang tumigil ang bata.

Papasok na akong muli sa kwarto ko nang bumukas ang pintuan ng katabi kong unit. Nakita ko ang isang matandang babae na magtatapon ng basura nila sa lalagyan ng mga kalat.

Ngumiti ako sa kanya. At ngumiti din naman siya pabalik.

“Bago ka dito?” tanong ng matanda.

“Opo, kakalipat ko lang ng mga gamit kani-kanina lang. Pero kakarating ko lang e may aalis na agad sa floor na to.” sagot ko naman sa kanya.

“Naku oo nga, kawawa nga yang pamilyang yun e.” ang sabi naman niya. Alam kong mayroon siyang kwento nalalaman.

“Ano pong nangyari?” curious kong tanong sa kanya.

“Namatayan sila ng anak. Last week lang. Nahulog siya dun sa may hagdan habang naglalaro mag-isa, napabayaan yata kasi.”

Bigla akong kinilabutan

.

“Ano pong pangalan nung bata?” tanong ko.

“Jennifer. Ka-ganda pa man din ng batang iyon. Sayang talaga, at napakabait pa.”

“Sige po.” Sa sobrang takot ko ay pumasok ako agad sa aking kwarto. Dali dali kong ni-lock yung pinto atsaka tumungo sa aking kama.

Pipindutin ko na sana ang tv nang may kumatok sa pinto. Kinabahan ako, pero naisip ko na baka si ate lang yon. Nahulog ko yung cellphone ko kanina, pero dahil sa sobrang taranta ay hindi ko na napulot ito.

Binuksan ko ang pinto, tumaas ang balahibo ko nang makita ko ang isang batang may hawak na manika. Nasa harap ko si Jennifer at hawak ang cellphone ko sa isa pa niyang kamay. Nanigas ako, hindi ko alam ang gagawin, hindi din ako makasigaw.

“Kuya, laro tayo.”